Herfst en de verdachte tuinman

Het is een prachtige herfstochtend. Het valt me op hoe het bos en de heide steeds anders zijn naargelang het seizoen. Het ene moment herken je ieder paadje, een maand erna ben je het weer even kwijt. M. en ik besluiten gezamenlijk een stuk te lopen. M. wil 15 km en ik 20. We lopen dus eerst een stukje samen op, maar op het kleine heidje nemen we afscheid.

'Het viel me niet mee', zegt M. als ik weer terugkom. En ik moet eerlijk zeggen de benen zijn na een duurloop en een testrondje zeker de eerste 10 km behoorlijk aan de zware kant. Daarna loop ik ongemerkt door in een pittig tempo. Uiteindelijk is het 10,6 km per uur over 20,6 km met 450 hoogtemeters. Kenners noemen dat een goede training.

Het is een bijzondere week en er is mij iets opgevallen aan het testrondje. Ik heb de resultaten van het afgelopen jaar er nog eens bijgepakt. Toen liep ik 15:53 op 3,4 km. Nu loop ik 15:52, zeg maar net zo snel. Maar M. liep de vorige keer nog een minuut langzamer dan ik. Deze week loopt ze een halve minuut sneller. Dat is anderhalve minuut progressie in een jaar!

Dat is veel. Heel veel. Met belangstelling lees ik de berichtgeving in de krant over het wielrennen. Renners die je ineens voorbij komen vliegen. Moet ik geloven dat deze progressie uit een half uitgevoerd bietensap experiment voortvloeit..........of is er meer aan de hand? Ook amazone C. debuteerde sterk in Berlijn. Greep zij ook naar een paardemiddel?

Het toeval wil dat wij een tuinman hebben die ook ongelooflijk snel loopt.