Gaat het een beetje?

Ik loop achteraan de groep. Verschillende keren komt er iemand langs. 'Gaat het een beetje?', luidt dan steevast de vraag. Het gaat prima. Ik hang achterin om een beetje op gang te komen. Op de Posbank loop ik naar voren. In Beekhuizen laat ik me ff zien. En op het boslaanstippenpad neem ik zelfs de benen. Geen centje pijn.

Dat is wel prettig in een post-Egmondweek en tijdens een duurloop die begint als een soort van halfbakken trail. We tellen uiteindelijk 500 klimmeters, dat is behoorlijk. Trail is ook meer iets voor werkpaarden, niet voor - nou ja - standaardpaarden zoals ik. Zeker niet met de reguliere loopschoen aan. Ik zie hondenliefhebster G. dan ook door de enkel gaan. Geen prettig gezicht. Zij verbijt zich, dapper, maar helemaal lekker is het niet.

Na de Posbank is er geschreeuw achter me. Ik kijk achterom en zie dat de groep een wilde pony voor zich uitjaagt. Voor zich uitjagen is een groot woord, het beestje draaft vrolijk mee. Even later staat-ie stil. Dat is het fotomoment waar Coach J. op duidt.

Er gebeurt veel op een zaterdagochtend. Ik hoor ook drie keer gemopper en zorg in de groep als het woord 'crisis' valt. Ook dat is de realiteit van de zaterdagochtend. Lekker lopen en je ei kwijt kunnen. Niks mis mee!