Tja, rustig aan doen...

Ik heb het met mezelf afgesproken. Ik loop rustig achterin de groep tot en met januari. Dan gaat het gas erop en kan ik doortrekken richting marathon Rotterdam. Maar ja, dan komt er een helling. Ik heb een hekel aan hellingen en wil daar zo snel mogelijk vanaf zijn. Dus storm ik naar boven in 14 km per uur.

De rest doet geen moeite om te volgen of kan het niet? Bovenaan wacht ik dan ook even op de anderen, doe wat rek- en strekoefeningen, maak een praatje met een man die zijn hond uitlaat (Beagle), pluk wat onkruid, duw een scootmobiel aan, wijs een ME-peloton de weg en daar komt de rest. Niet verstandig natuurlijk om zo snel naar boven te stormen. Maar het goede nieuws: mijn vriend Achilles sputtert niet. Ik beschouw het dan ook maar als een geslaagde test.

Dat test-gevoel slaat eenmaal in de kantine om in een scheutje pijn. Het schuurt om de anderen gebogen over kaarten van start en finishgebied Berlijn afspraken te horen maken. Waar treffen we elkaar na afloop? Shit, ik sta in het verkeerde want te langzame startvak. Wat doe jij de zaterdag voor de wedstrijd? Maar gelijk hebben ze. Ze hebben er God-gans hard voor getraind. Ze krijgen de mijne en ik verwacht hun support als ik Rotterdam ga lopen!