Uit de broek klappen.....

'Dit is een experiment', roep ik olijk als we onze 64 tempo-wisselingen in twee keer vier series van  vier minuten afwerken. 'Ik loop namelijk in een nieuwe onderbroek!' De groep valt even stil. Het is dan ook een intiem onderwerp: de mannenhardlooponderbroek. Iets waarover je niet makkelijk uit de broek klapt. Toch is het een beschouwing waard.

Ik begon mijn hardloopcarrière in katoenen onderbroeken. Die werden naarmate een duurloop vorderde natte doeken die in de winter aan mijn billen vastvroren. Om over het veelgeplaagde zakie nog maar niet te spreken. Over een kort lontje gesproken. De onderbroekkeuze groeide mee naarmate ik serieuzer begon te trainen.

De katoenen onderbroek werd een Kraft, cadeautje van M. Lekker ruim en vochtdoorlatend, mijn billen bleven droog, mijn tight vatte het zweet. (Het lijkt wel of ik over luiers schrijf). Maar Kraft schoot toch te kort. Kraft blijkt na meerdere wasbeurten te schuren. Als ik me na een zaterdagochtendduurloop van 25 km in bad liet zakken dan schrijnde het. Ik heb er maar eens een spiegeltje bijgehouden en de naad van de onderbroek bleek zich na zo'n duurloop haarfijn af te tekenen parallel aan de bilnaad: twee mooie, bloedrode lijntjes aan weerszijden van de door god geschapen scheiding. Ook M. bestudeerde de lijntjes aandachtig en vond dat dat niet langer kon.

Gister liep ik dan ook in mijn nieuwe onderbroek van Falke. Falkes komen uit een glossy zwart doosje met een volkomen eigen idioom. Zo'n onderbroek heet geen onderbroek maar kort en krachtig: 'Men, first layer'. Dat roept bij mij allerlei dingen op. Zo werkt mijn geest nu eenmaal. Ineens denk ik aan het liefdesspel en aan M. In het heetst van de strijd is zo'n onderbroek namelijk een barrière. Als je aldus van de andere kant komt dan is zo'n 'Men, First Layer' als zij de damesversie aan heeft een 'Woman, Last Obstacle'. Maar dit terzijde en privé.

Hoe dan ook. Het loopt gisteravond lekker in het 'ergonomic sport system met tight fit'. Dat soepele, niet schrijnende lopen geeft mij moed voor zondag, de Montferland run.

Vraag me niet hoe, maar het onderwerp hardlooponderbroek komt ook ter sprake bij de thee na afloop. Wil je een PR lopen, dan moeten alle details immers kloppen en je spiegelt voortdurend met mannen waar je tegenop kijkt. Coach J. en trainer W. zijn verrassend open en horen mijn Falke-verhaal geïnteresseerd aan. Meewarig schudden ze het hoofd. Ze zeggen schaamteloos dat ze lopen in een HEMA-onderbroek. Potdomme, en zijn ook nog eens minimaal vijf minuten sneller op de 15 kilometer!